nieuwe technieken en hoe ze samenwerken
De T-Flight, ook wel T-train genoemd, combineert magneetlevitatie (maglev) met lage-vacuümbuizen om zo veel mogelijk snelheid te halen. Elektromagneten laten de trein als het ware ‘zweven’ boven de rails, waardoor wrijving vrijwel verdwijnt. Het lage-vacuümsysteem vermindert de luchtweerstand, wat nodig is om de beoogde hoge snelheden te behalen. De voortstuwing berust op een ‘magnetische golf’, opgewekt door wisselende magnetische velden langs het spoor.
levitatie en voortstuwing
De trein werkt met twee hoofdvormen van levitatie: elektromagnetische ophanging (EMS) en elektrodynamische ophanging (EDS). EMS trekt magneten op de trein naar ferromagnetische rails, terwijl EDS gebruikmaakt van supergeleidende magneten die afstoting creëren met spoelen in het spoor. Voor voortstuwing zorgen spoelen langs het spoor voor afwisselende magnetische velden die de trein duwen of trekken.
tests en toekomstplannen
februari 2024 heeft China meerdere tests uitgevoerd. De eerste tests haalden een snelheid van 623 km/h op een speciale testbaan van 1,99 km. In oktober van hetzelfde jaar bevestigde een test onder lage-vacuümomstandigheden de haalbaarheid van het systeem, zoals gerapporteerd door CGTN, China’s door de staat gerunde media.De volgende testfasen zijn behoorlijk ambitieus. Fase 2 wil snelheden van 1.000 km/h testen op een baan van 60 km, terwijl Fase 3 een speculatief doel heeft van 4.000 km/h, bijna drie keer de snelheid van het geluid. Zo’n tempo zou een rit van Beijing naar Shanghai—normaal zo’n zes uur—kunnen terugbrengen tot ongeveer 1,5 uur.
hoe het zich verhoudt tot de rest van de wereld
De snelheden die de T-Flight in de eerste tests liet zien, overtreffen de huidige maglev-records. Japan’s L0 Series haalde in tests 602 km/h, terwijl China met 623 km/h al een stap vooruit zette. Ter vergelijking: de snelste operationele trein, de Shanghai maglev, heeft een topsnelheid van 431 km/h. Dat maakt de T-Flight een veelbelovende ontwikkeling.
kritiek en sceptische geluiden
Er klinken ook kritische noten. Mark Smith, oprichter van Seat61.com, blijft sceptisch en zegt: “Ik zal het geloven als ik het zie.” Aan de andere kant benadrukt Andrés de León, CEO van HyperloopTT, het belang van China’s succes als “een duidelijke demonstratie dat hyperloop-technologie geen verre droom is”.
de uitdagingen die nog liggen
China’s ambitie om megasteden met elkaar te verbinden via de T-Flight loopt tegen flink wat obstakels aan. Het bouwen van lange, rechte en lage-vacuümbuizen vraagt om zeer complexe infrastructuur en brengt hoge kosten met zich mee, ook voor een land met grote middelen zoals China. Veiligheidsvragen spelen een rol, vooral rond depressurisatie van de buizen en de fysieke belasting op passagiers bij extreme snelheden.
Dit project zet een nieuwe toon voor hoge-snelheidsreizen en wil het luchtruim gaan beconcurreren, terwijl het megasteden wereldwijd weer dichter bij elkaar kan brengen. Terwijl China deze weg inslaat, kijkt de rest van de wereld gespannen mee naar wat de toekomst van vervoer zal brengen.
