Aan de rand van de West-Antarctische ijskap, bij de Crary Ice Rise, boorde een multidisciplinair internationaal team van poolonderzoekers tot een diepte van 523 meter door het ijs en daarna nog eens 228 meter verder in het onderliggende sediment. Deze recordbrekende sedimentkern, mogelijk gemaakt door een geavanceerde technologieën, overtreft het vorige record van minder dan 10 meter voor boringen onder een ijsschild. Professor Molly Patterson van Binghamton University, een van de co-hoofdonderzoekers van het project, zegt: “Voor zover wij weten zijn de langste sedimentkernen die eerder onder een ijsschild werden geboord minder dan 10 meter. Wij hebben ons doel van 200 meter overschreden.”
Hoe de ijskap reageert op hogere temperaturen
De sedimentlagen, die naar schatting 23 miljoen jaar bestrijken, bevatten waardevolle informatie over de complexe ecosystemen tijdens eerdere warmere periodes. Associate Professor Huw Horgan van Victoria University of Wellington legt uit: “Dit verslag zal ons belangrijke inzichten geven over hoe het West-Antarctische ijsschild en de Ross-ijsplaat waarschijnlijk zullen reageren op temperaturen boven 2°C. Initiële aanwijzingen laten zien dat de sedimentlagen in de kern de afgelopen 23 miljoen jaar bestrijken, inclusief periodes waarin de mondiale gemiddelde temperatuur aanzienlijk hoger was dan 2°C boven pre-industriële niveaus.”
Gedurende die periodes tonen de kernmonsters aan dat delen van Antarctica gedeeltelijk of volledig ijsvrij waren. Mariene fossielen, waaronder fragmenten van schelpdieren, zijn aangetroffen in de modderige lagen van de kern, wat erop wijst dat het gebied ooit bedekt was door open zee of drijvend ijs.
De techniek en samenwerking erachter
Het gebruik van warmwaterboren in de ruige omstandigheden van Antarctica was een belangrijke factor in het succes van het SWAIS2C-project. Na een reis van ongeveer 700 km vanaf de dichtstbijzijnde Antarctische stations werkte het team in ploegendiensten om de sedimentkern onder zware omstandigheden te winnen. Deze technologische doorbraak laat zien wat moderne apparatuur kan bereiken en verlegt de grenzen van Antarctisch onderzoek.
Het vertrouwen op deze techniek benadrukt ook de noodzaak van brede samenwerking. Het SWAIS2C-project brengt specialisten uit verschillende landen en wetenschappelijke disciplines samen om de mysteries van de Zuidpool te ontrafelen en de gevolgen van klimaatsverandering beter in kaart te brengen.
Wat er nu gaat gebeuren
De inzichten uit deze recordbrekende ontdekking zijn niet alleen wetenschappelijk vernieuwend, maar ook belangrijk voor toekomstige voorspellingen over stijgende zeespiegels en klimaatverandering. Het onderzoeksteam wil meer monsters verzamelen en nieuwe boringen plannen om hun bevindingen te verifiëren en aan te scherpen.
De ontdekkingen van SWAIS2C vormen een belangrijk stuk in de puzzel van wereldwijde klimaatsmodellen. Door te begrijpen hoe het West-Antarctische ijsschild in het verleden reageerde op warmere temperaturen, kunnen wetenschappers betere voorspellingen maken over de mogelijke toekomstige gevolgen van opwarming en ijsverlies op wereldwijde schaal. Zulke inzichten zijn van groot belang voor beleidsmakers die strategieën moeten ontwikkelen om om te gaan met stijgende zeespiegels en veranderend klimaat.
Deze doorbraken in het ijs leggen niet alleen oude sedimenten bloot, maar ook nieuwe kansen, en onderstrepen de belangrijke rol van wetenschappelijk onderzoek bij het aanpakken van moderne uitdagingen.
